สำนักงานอัยการจังหวัดพะเยา

สำนักงานอัยการสูงสุดเป็นหน่วยงานของรัฐซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของ อัยการสูงสุด มีเขตอำนาจในประเทศอังกฤษและเวลส์ และรับผิดชอบต่อรัฐสภาผ่านทางรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม

สำนักงานอัยการสูงสุดเป็นหน่วยงานแห่งชาติ แบ่งพื้นที่เป็น 42 เขต โดยแต่ละเขตอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของหัวหน้าพนักงานอัยการ และสอดรับกับหน่วยงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจในแต่ละเขต ส่วนในลอนดอนมีสำนักงานหนึ่งแห่ง สำนักงานอัยการสูงสุดก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ.2529(ค.ศ. 1986) เพื่อพิจารณาฟ้องคดีที่ดำเนินการเริ่มต้นจากตำรวจ เจ้าหน้าที่ตำรวจมีหน้าที่รับผิดชอบในการสืบสวนสอบสวนคดีอาญา แม้สำนักงานอัยการสูงสุดจะทำงานประสานใกล้ชิดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่ต่างก็ เป็นอิสระจากกัน อัยการสูงสุดมีหน้าที่รับผิดชอบในการออกประมวลสำหรับพนักงานอัยการตามมาตรา 10 ของพระราชบัญญัติการฟ้องคดีอาญา ค.ศ.1985 (The Prosecution of Offences Act 1985) เพื่อกำหนดหลักเกณฑ์ทั่วไปที่จะใช้สำหรับการพิจารณาสั่งคดี ประมวลนี้ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งที่สี่และให้ใช้แทนที่ประมวลฉบับที่ได้ รับการตีพิมพ์ก่อนหน้านี้ทั้งหมด ตามความมุ่งหมายของประมวลฉบับนี้ “พนักงานอัยการ” หมายความรวมถึง เจ้าหน้าที่ของสำนักงานอัยการสูงสุดที่ได้รับการแต่งตั้งโดยอัยการสูงสุด ตามมาตรา 7A แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวและได้ใช้อำนาจที่ได้รับตามมาตราดังกล่าว

1. บทนำ
1.1 การวินิจฉัยสั่งฟ้องคดีอาญาแก่บุคคลใดถือเป็นขั้นตอนที่ร้ายแรง การดำเนินคดีที่มีประสิทธิภาพและเป็นธรรมมีความสำคัญในการผดุงไว้ซึ่งกฎหมาย และความสงบเรียบร้อยของสังคม แม้ในคดีเล็กน้อยการฟ้องคดีอาญามีความสำคัญต่อทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องไม่ว่าจะ เป็นผู้เสียหายพยาน และผู้ต้องหา สำนักงานอัยการสูงสุดบังคับใช้ประมวลสำหรับพนักงานอัยการเพื่อให้เกิดความ เป็นธรรมและชัดเจนแน่นอนในการวินิจฉัยสั่งคดี
1.2 ประมวลฉบับนี้ช่วยให้สำนักงานอัยการสูงสุดมีบทบาทในการสร้างความมั่นใจว่า กระบวนการต่าง ๆ ได้รับการปฏิบัติด้วยความยุติธรรม และได้รวบรวมข้อมูลที่มีความสำคัญต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจและบุคคลอื่นที่เกี่ยว ข้องในกระบวนการยุติธรรมทางอาญารวมทั้งสาธารณชน เจ้าหน้าที่ตำรวจควรคำนึงถึงประมวลฉบับนี้เมื่อพิจารณาว่าควรจะดำเนินคดีกับ บุคคลใดในการกระทำความผิดหรือไม่
1.3 และประมวลฉบับนี้ถูกยกร่างขึ้นเพื่อให้ทุกคนทราบถึงหลักเกณฑ์ที่สำนักงาน อัยการสูงสุดใช้เป็นมาตรฐานในการทำงาน และโดยการใช้หลักเกณฑ์ดังกล่าวจะทำให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องในระบบสามารถให้ ความช่วยเหลือผู้เสียหายได้อย่างเป็นธรรมและทำให้การดำเนินคดีเป็นไปโดยมี ประสิทธิภาพและเป็นธรรม

2. หลักเกณฑ์ทั่วไป
2.1 คดีแต่ละคดีมีลักษณะเฉพาะตัวและจะต้องได้รับการพิจารณาตามข้อเท็จจริง และความเหมาะสมเฉพาะราย อย่างไรก็ตามในทุกคดีจะมีหลักเกณฑ์ทั่วไปที่พนักงานอัยการต้องพิจารณาปรับ ใช้
2.2 พนักงานอัยการต้องมีความยุติธรรม เป็นอิสระและมีภาวะวิสัยและต้องไม่ยอมให้ความคิดเห็นส่วนตัวเกี่ยวกับเชื้อ ชาติ หรือเผ่าพันธุ์ เพศศาสนา ความคิดเห็นทางการเมืองหรือความเบี่ยงเบนทางเพศของผู้ต้องหาหรือพยานมี อิทธิพลในการวินิจฉัยสั่งคดี พนักงานอัยการต้องไม่ได้รับผลกระทบจากความกดดันอันไม่สมควรหรือไม่ถูกต้อง จากผู้ใดในการปฏิบัติหน้าที่
2.3 พนักงานอัยการมีหน้าที่ต้องสร้างความมั่นใจให้แก่สาธารณะว่าบุคคลผู้ถูก ดำเนินคดีเป็นบุคคลซึ่งกระทำความผิดจริงและถูกฟ้องในข้อหาตรงตามความผิดที่ ได้กระทำ ในการปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวพนักงานอัยการต้องกระทำการเพื่อประโยชน์ของความ ยุติธรรม มิใช่เพียงเพื่อวัตถุประสงค์ให้ศาลพิพากษาลงโทษตามฟ้องเท่านั้น
2.4 พนักงานอัยการมีหน้าที่ในการตรวจสอบ แนะนำ และดำเนินคดีเพื่อให้เกิดความมั่นใจว่ากฎหมายถูกนำมาบังคับใช้อย่างเหมาะสม และพยานหลักฐานทั้งหมดที่เกี่ยวข้องถูกนำมาเสนอต่อศาล และมีหน้าที่ในการเปิดเผยข้อเท็จจริงตามหลักเกณฑ์ของประมวลนี้
2.5 สำนักงานอัยการสูงสุดเป็นหน่วยงานสาธารณะตามวัตถุประสงค์ของพระราชบัญญัติ สิทธิมนุษยชน 1998 พนักงานอัยการจะต้องนำหลักเกณฑ์ของอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนแห่งสหภาพ ยุโรป มาบังคับใช้ให้เป็นไปในแนวเดียวกับพระราชบัญญัตินี้ด้วย

3. การตรวจสอบ
3.1 ตามปกติเจ้าหน้าที่ตำรวจจะเป็นผู้เริ่มกระบวนการทางคดีต่าง ๆ แต่ในบางกรณีอาจมีการขอคำปรึกษาจากสำนักงานอัยการสูงสุดก่อนที่จะดำเนินคดี พนักงานอัยการต้องพิจารณาตรวจสอบคดีที่ได้รับจากเจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อให้ แน่ใจว่าแต่ละคดีเป็นไปตามหลักเกณฑ์พยานหลักฐานและหลักเกณฑ์ประโยชน์สาธารณะ ที่กำหนดในประมวลนี้ พนักงานอัยการอาจตัดสินใจที่จะดำเนินคดีต่อไป ตามข้อหาที่เจ้าหน้าที่ตำรวจตั้งหรือทำการเปลี่ยนแปลงข้อหาหรือสั่งไม่ฟ้องในบางกรณี
3.2 การตรวจสอบเป็นกระบวนการอันต่อเนื่องและพนักงานอัยการจะต้องคำนึงถึง สถานการณ์ต่าง ๆ ที่อาจเปลี่ยนแปลงไปและหากเป็นไปได้ควร แจ้งแก่เจ้าหน้าที่ตำรวจก่อนถ้าพนักงานอัยการคิดว่าควรมีการเปลี่ยนแปลงข้อ กล่าวหาหรือระงับการดำเนินคดี อันจะช่วยให้เจ้าหน้าที่ตำรวจมีโอกาสเตรียมข้อมูลเพิ่มเติมที่อาจมีผลกระทบ ต่อการวินิจฉัยคดี พนักงานอัยการและเจ้าหน้าที่ตำรวจควรประสานงานกันอย่างใกล้ชิดเพื่อให้การ วินิจฉัยสั่งคดีเป็นไปโดยถูกต้อง แต่การวินิจฉัยสั่งคดีขั้นสุดท้ายขึ้นอยู่กับพนักงานอัยการ

4.หลักเกณฑ์ของประมวลนี้
4.1 ขั้นตอนการพิจารณาวินิจฉัยสั่งคดีประกอบด้วยสองขั้นตอน ขั้นตอนแรกคือ การพิจารณาตามหลักเกณฑ์พยานหลักฐาน (the EvidentialTest) หากคดีไม่ผ่านหลักเกณฑ์พยานหลักฐาน คดีต้องถูกระงับไม่ว่าคดีดังกล่าวจะมีความสำคัญหรือร้ายแรงเพียงใด หากคดีมีพยานหลักฐานครบถ้วนตามหลักเกณฑ์พยานหลักฐาน พนักงานอัยการต้องวินิจฉัยว่าการฟ้องคดีอาญามีความจำเป็นเพื่อประโยชน์ สาธารณะหรือไม่
4.2 ขั้นตอนที่สอง คือ การพิจารณาตามหลักเกณฑ์ประโยชน์สาธารณะ (the Public Interest Test) สำนักงานอัยการสูงสุดจะเริ่มคดีหรือดำเนินคดีต่อไปเมื่อคดีผ่านการพิจารณา ทั้งสองหลักเกณฑ์ กล่าวคือหลักเกณฑ์พยานหลักฐานที่กำหนดในข้อ 5 และหลักเกณฑ์ประโยชน์สาธารณะที่กำหนดในข้อ 6

5. หลักเกณฑ์พยานหลักฐาน
5.1 ก่อนการพิจารณาสั่งฟ้องผู้ต้องหาในแต่ละข้อหา พนักงานอัยการต้องแน่ใจว่าคดีมีพยานหลักฐานเพียงพอที่จะพิสูจน์ให้ศาล พิพากษาลงโทษจำเลยได้อย่างแน่นอน (realistic prospect of conviction)ในแต่ละข้อหา พนักงานอัยการต้องพิจารณาข้อต่อสู้ของผู้ต้องหาที่อาจถูกหยิบยกขึ้นได้และผล กระทบที่คาดว่าจะเกิดขึ้นในการดำเนินคดีอาญาประกอบด้วย
5.2 การพิจารณาว่าจะพิสูจน์ให้ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยได้อย่างแน่นอนมีลักษณะเป็น ภาวะวิสัย ซึ่งหมายความว่าคณะลูกขุนหรือคณะผู้พิพากษาของศาลแขวงผู้ซึ่งมีอำนาจพิจารณา คดีตามกฎหมายควรจะพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องมากกว่ายกฟ้อง บทพิสูจน์นี้เป็นบทพิสูจน์ที่แตกต่างจากบทพิสูจน์ที่ศาลอาญานำมาบังคับใช้ คณะลูกขุนหรือคณะผู้พิพากษาของศาลแขวงควรพิพากษาลงโทษก็ต่อเมื่อมั่นใจว่า จำเลยได้กระทำความผิดจริง
5.3 การที่จะพิจารณาว่าพยานหลักฐานเพียงพอที่จะสั่งฟ้องหรือไม่ พนักงานอัยการจะต้องพิจารณาว่าพยานหลักฐานสามารถรับฟังได้และเชื่อถือได้ หรือไม่ มีหลายกรณีที่พยานหลักฐานไม่มีข้อสงสัย แต่ในบางกรณีพยานหลักฐานอาจไม่มีน้ำหนักรับฟังได้เท่ากับที่ถูกนำเสนอใน ครั้งแรกดังนั้น พนักงานอัยการต้องคำนึงถึงสิ่งต่อไปนี้
พยานหลักฐานดังกล่าวสามารถใช้ในศาลได้หรือไม่
a. เป็นไปได้หรือไม่ว่าพยานหลักฐานนั้นศาลจะไม่รับฟัง มีหลักกฎหมายที่ระบุว่าพยานหลักฐานที่อาจมีความเกี่ยวข้องกับคดีแต่ไม่ สามารถใช้ในศาลได้ ตัวอย่างเช่น เป็นไปได้หรือไม่ว่าพยานหลักฐานอาจรับฟังไม่ได้ เนื่องจากวิธีการเก็บรวบรวมหรือเนื่องจากมีหลักกฎหมายที่ห้ามรับฟังพยานบอก เล่า ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วจะต้องพิจารณาว่ามีพยานหลักฐานอื่นอันเพียงพอสำหรับ ใช้ยืนยันจนแน่ใจว่ามีการกระทำผิดจริงหรือไม่

พยานหลักฐานดังกล่าวเชื่อถือได้หรือไม่
b. มีพยานหลักฐานใดหรือไม่ที่อาจสนับสนุนหรือลดทอนความน่าเชื่อถือของคำให้การ รับสารภาพ ความน่าเชื่อถือได้ดังกล่าวได้รับผลกระทบจากปัจจัยต่าง ๆ เช่น อายุ เชาว์ปัญญา หรือระดับความเข้าใจของจำเลยหรือไม่
c. ผู้ต้องหาให้การอย่างไร ศาลมีทีท่าจะถือว่าคำให้การดังกล่าวสามารถเชื่อถือได้ทั้งหมดหรือไม่ คำให้การดังกล่าวเป็นคำชี้แจงโดยสุจริตหรือไม่
d. ในกรณีที่ตำหนิรูปพรรณของผู้ต้องหาเป็นประเด็นที่ต้องพิจารณา พยานหลักฐานในส่วนของตำหนิรูปพรรณนี้มีน้ำหนักเพียงพอหรือไม่
e. เป็นไปได้หรือไม่ว่าประวัติความเป็นมาของพยานอาจมีผลเสียต่อรูปคดี ตัวอย่างเช่น พยานมีมูลเหตุจูงใจที่อาจมีผลกระทบต่อทัศนคติของเขาในคดี หรือต่อคำพิพากษาในคดีก่อนที่เกี่ยวข้องหรือไม่
f. มีข้อสงสัยประการอื่นเกี่ยวกับความถูกต้องแม่นยำหรือความน่าเชื่อถือของพยาน หรือไม่ ข้อสงสัยดังกล่าวตั้งอยู่บนพื้นฐานของพยานหลักฐานหรือเพียงเป็นข้อมูลที่ขาด รายละเอียดสนับสนุน มีพยานหลักฐานอื่น ๆ อันอาจสนับสนุนหรือทำลายความน่าเชื่อถือของพยานที่เจ้าหน้าที่ตำรวจควรสืบหา เพิ่มเติมหรือไม่
5.4 พนักงานอัยการไม่ควรละเลยพยานหลักฐานเพียงเพราะความไม่แน่ใจว่าพยานหลักฐาน ดังกล่าวสามารถใช้ได้หรือเชื่อถือได้หรือไม่ แต่พนักงานอัยการควรพิจารณาพยานหลักฐานดังกล่าวโดยละเอียดเมื่อจะวินิจฉัย ว่าคดีมีแนวโน้มที่ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยอย่างแน่นอนหรือไม่

6. หลักเกณฑ์ประโยชน์สาธารณะ
6.1 ในปี ค.ศ. 1951 ลอร์ด ชอว์ครอส ผู้ซึ่งในขณะนั้นเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมได้ให้คำแถลงเกี่ยวกับ ประโยชน์สาธารณะซึ่งได้รับการสนับสนุนจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมคน อื่น ๆ ต่อมาว่า “ในประเทศนี้ไม่เคยมีกฎเกณฑ์ว่าการกระทำความผิดทางอาญาที่ต้องสงสัยจะต้อง ถูกฟ้องคดีอาญาโดยอัตโนมัติ และกระผมหวังว่าจะไม่มีกฎเกณฑ์ดังกล่าวตลอดไป” (คำอภิปรายของสภาผู้แทนราษฎรเล่มที่ 483, ตอน 681, 29 มกราคม1951)
6.2 ประโยชน์สาธารณะต้องได้รับการพิจารณาในแต่ละคดีแม้ในคดีที่มีพยานหลักฐาน เพียงพอที่จะพิสูจน์ให้ศาลลงโทษจำเลยได้อย่างแน่นอนก็ตาม ตามปกติเมื่อมีการกระทำความผิดจะต้องมีการดำเนินคดีทางอาญา เว้นแต่ว่ามีข้อพิจารณาเรื่องประโยชน์สาธารณะบางประการที่ทำให้การดำเนินคดี อาญาไม่เหมาะสมได้เพราะประโยชน์สาธารณะให้ไม่ฟ้องคดีมีน้ำหนักอย่างชัดเจน มากกว่าปัจจัยที่จะสนับสนุนการดำเนินคดี บางครั้งปัจจัยประโยชน์สาธารณะบางประการอาจมีน้ำหนักคัดค้านการฟ้องคดีอาญา ในกรณีใดเป็นการเฉพาะเจาะจง แต่การฟ้องคดีอาญาก็ควรดำเนินต่อไป โดยปัจจัยดังกล่าวควรได้รับการเสนอต่อศาลเพื่อพิจารณาเมื่อจะพิพากษาลงโทษ
6.3 พนักงานอัยการต้องชั่งน้ำหนักของปัจจัยที่สนับสนุนและปัจจัยที่คัดค้านการ ฟ้องคดีอาญาอย่างระมัดระวังและเป็นธรรม ปัจจัยประโยชน์สาธารณะที่มีผลกระทบต่อการตัดสินใจที่จะฟ้องคดีอาญาตามปกติ ขึ้นอยู่กับความร้ายแรงของความผิดหรือพฤติการณ์อื่น ๆ ของผู้ต้องหา ปัจจัยบางประการอาจเพิ่มความจำเป็นในการฟ้อง ในขณะที่บางปัจจัยอาจชี้ให้เห็นว่าการดำเนินการด้วยวิธีอื่นจะเป็นการดีกว่า

ปัจจัยต่อไปนี้เป็นปัจจัยบางประการของประโยชน์สาธารณะโดยทั่วไปทั้ง ประเภทที่สนับสนุนและคัดค้านการฟ้องคดีอาญา ปัจจัยดังกล่าวที่นำมาบังคับใช้ขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงในแต่ละคดีปัจจัย ประโยชน์สาธารณะบางประการที่นำไปสู่การฟ้องคดีอาญา
6.4 ความผิดยิ่งร้ายแรงเท่าไรการฟ้องคดีอาญายิ่งมีความจำเป็นเพื่อประโยชน์สาธารณะมากเท่านั้น การดำเนินคดีอาญาอาจมีความจำเป็นเมื่อ
a. คำพิพากษามีแนวโน้มว่าจะกำหนดโทษหนัก
b. กรณีที่มีการใช้อาวุธ หรือการข่มขู่ด้วยความรุนแรงในขณะกระทำความผิด
c. ความผิดได้กระทำลงต่อเจ้าหน้าที่ของรัฐ (ตัวอย่างเช่น เจ้าหน้าที่ตำรวจ เจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์ หรือพยาบาล)
d. ผู้ต้องหาเป็นเจ้าพนักงานหรือผู้จัดการทรัพย์สิน
e. เมื่อหลักฐานแสดงว่าผู้ต้องหาเป็นตัวการ หรือวางแผนดำเนินการในการกระทำความผิด
f. เมื่อหลักฐานแสดงว่าความผิดกระทำลงโดยการไตร่ตรองล่วงหน้า
g. เมื่อมีหลักฐานแสดงว่าความผิดถูกกระทำลงโดยกลุ่มคน
h. เมื่อผู้เสียหายอยู่ในสภาวะอ่อนแอ ถูกทำให้อยู่ในความกลัวอย่างมากหรือได้รับความทรมานจากการทำร้ายร่างกาย ความเสียหายหรือการถูกรบกวน
i. เมื่อความผิดกระทำลงโดยมูลเหตุจูงใจรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งของการแบ่งแยกวรรณะ หรือเชื้อชาติ เพศ ความเชื่อทางศาสนา ความคิดเห็นทางการเมือง หรือการเบี่ยงเบนทางเพศ หรือผู้ต้องหาแสดงความเป็นปฏิปักษ์ต่อผู้เสียหาย เนื่องมาจากรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งของการแบ่งแยกดังกล่าวข้างต้น
j. เมื่อมีความแตกต่างอย่างมากระหว่างอายุที่แท้จริงและอายุทางจิตของผู้ต้องหา และผู้เสียหาย หรือเมื่อมีองค์ประกอบของการฉ้อราษฎร์บังหลวง
k. เมื่อผู้ต้องหากระทำผิดเคยถูกพิพากษาลงโทษหรือภาคทัณฑ์มาก่อน
l. เมื่อผู้ต้องหากระทำความผิดในขณะที่อยู่ภายใต้บังคับคำสั่งศาล
m. เมื่อมีเหตุให้เชื่อว่าความผิดนี้มีโอกาสเกิดขึ้นอีกหรืออาจเกิดขึ้นอย่าง ต่อเนื่อง เช่น มีประวัติใน พฤติกรรมที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ หรือ
n. เมื่อความผิดที่แม้ไม่ได้มีความร้ายแรงในตัวเอง แต่มีการกระทำผิดอย่างแพร่หลายในพื้นที่ที่เกิดเหตุ

ปัจจัยประโยชน์สาธารณะบางประการที่นำไปสู่การไม่ฟ้องคดี
6.5 การฟ้องคดีอาจไม่มีความจำเป็นเมื่อ
a. เมื่อเล็งเห็นว่าศาลจะกำหนดโทษเพียงเล็กน้อย
b. ผู้ต้องหากำลังรับโทษในคดีอื่น ซึ่งการฟ้องร้องในคดีนี้ไม่มีผลทำให้ผู้ต้องหาได้รับโทษเพิ่มขึ้น เว้นแต่ว่าลักษณะของความผิดในคดีนี้จำต้องฟ้องคดี
c. ความผิดกระทำลงเนื่องจากการสำคัญผิดหรือเข้าใจผิดอย่างแท้จริง (ปัจจัยนี้ต้องได้รับการพิจารณาชั่งน้ำหนักร่วมกับความร้ายแรงของการกระทำ ความผิด)
d. เมื่อมีความเสียหายหรือภัยอันตรายเกิดขึ้นเล็กน้อยซึ่งเป็นผลมาจากการกระทำครั้งเดียว โดยเฉพาะหากเกิดขึ้นเนื่องจากการตัดสินใจผิด
พลาด
c. เมื่อเกิดความล่าช้าในการดำเนินคดีอย่างมากระหว่างเวลาที่ความผิดถูกกระทำลงและวันที่นัดพิจารณาคดีในศาลเว้นแต่ว่า
– เป็นความผิดอุกฉกรรจ์
– ฝ่ายจำเลยเป็นผู้ก่อให้เกิดความล่าช้า
– ความผิดเพิ่งถูกนำมาสู่การพิจารณาหรือ
– ความล่าช้าเกิดขึ้นจากการสืบสวนสอบสวนอันยาวนานเนื่องจากความซับซ้อนของความผิด
f. การฟ้องคดีอาญาอาจมีผลร้ายต่อสภาพร่างกายหรือจิตใจของผู้เสียหาย อย่างไรก็ตามต้องคำนึงถึงความร้ายแรงของความผิดอยู่เสมอ
g. ผู้ต้องหาเป็นบุคคลชราภาพ หรือกำลังหรือเคยได้รับความทุกข์ทรมานจากสภาวะความผิดปกติทางจิตใจหรือร่าง กายอย่างรุนแรงในขณะกระทำความผิด เว้นแต่ว่าความผิดนั้นเป็นความผิดอุกฉกรรจ์หรือมีความเป็นไปได้สูงว่าความ ผิดอาจเกิดขึ้นได้อีก หากมีความจำเป็น สำนักงานอัยการสูงสุดจะบังคับใช้แนวปฏิบัติของกระทรวงมหาดไทยเกี่ยวกับการ ปฏิบัติต่อผู้กระทำความผิดที่มีสภาวะจิตใจผิดปกติ พนักงานอัยการจะต้องชั่งน้ำหนักระหว่างความสมควรที่จะกันผู้ต้องหาซึ่งได้ รับความทุกข์ทรมานจากความผิดปกติทางจิตใจหรือร่างกายอย่างรุนแรงออก จากกระบวนการดำเนินคดีกับความจำเป็นที่จะปกป้องคุ้มครองสาธารณชน
h. ผู้ต้องหาได้ทำการแก้ไขเยียวยาความเสียหายหรือภัยอันตรายที่ก่อขึ้น (แต่ผู้ต้องหาจะต้องไม่หลีกเลี่ยงการถูกดำเนินคดีเพียงเพราะว่าตนได้ชดใช้ ค่าเสียหายแล้ว) หรือ
i. การดำเนินคดีอาจทำให้ข้อมูลบางประการถูกเปิดเผยต่อสาธารณะซึ่งอาจเป็น อันตรายต่อแหล่งที่มาของข้อมูล ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศหรือความมั่นคงของชาติ
6.6 การพิจารณาประโยชน์สาธารณะมิใช่เพียงเรื่องของการเพิ่มเติมจำนวนของปัจจัยลง ในแต่ละฝ่าย พนักงานอัยการต้องวินิจฉัยว่าแต่ละปัจจัยมีความสำคัญอย่างไรในพฤติการณ์ของ แต่ละคดีและทำการชั่งน้ำหนักประเมินผลทั้งหมด

ความสัมพันธ์ระหว่างผู้เสียหายและประโยชน์สาธารณะ
6.7 สำนักงานอัยการสูงสุดดำเนินคดีในนามของสาธารณะและมิใช่เพียงผลประโยชน์ของ บุคคลใดบุคคลหนึ่ง อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาถึงหลักเกณฑ์ประโยชน์สาธารณะ พนักงานอัยการควรคำนึงถึงผลกระทบที่ผู้เสียหายอาจได้รับจาการวินิจฉัยสั่ง ฟ้องหรือสั่งไม่ฟ้อง รวมถึงความคิดเห็นที่ผู้เสียหายหรือครอบครัวของผู้เสียหายได้แสดงออก
6.8 ผู้เสียหายต้องได้รับการแจ้งเกี่ยวกับการวินิจฉัยสั่งคดี พนักงานอัยการต้องทำให้เกิดความมั่นใจว่าตนได้ดำเนินการตามกระบวนการและหลัก เกณฑ์ที่กำหนดไว้

เยาวชน
6.9 พนักงานอัยการต้องคำนึงถึงประโยชน์ของเยาวชนในการตัดสินว่าการฟ้องคดีจะเป็น ประโยชน์สาธารณะหรือไม่ อย่างไรก็ตามพนักงานอัยการไม่ควรหลีกเลี่ยงการฟ้องคดีเพียงเพราะพิจารณาจาก อายุของผู้ต้องหาเท่านั้น โดยความร้ายแรงของการกระทำความผิดหรือพฤติกรรมในอดีตของเยาวชนมีความสำคัญ มากเช่นกัน
6.10 คดีที่เยาวชนมีส่วนร่วมปกติจะถูกส่งมายังสำนักงานอัยการสูงสุดเพื่อฟ้องคดี ต่อเมื่อเยาวชนได้รับการตำหนิโทษและคำตักเตือนขั้นสุดท้ายแล้ว เว้นแต่เป็นความผิดอุกฉกรรจ์ขนาดที่ไม่จำเป็นต้องให้มีการตำหนิโทษและคำตัก เตือนก่อน การตำหนิโทษและคำตักเตือนขั้นสุดท้ายมีจุดประสงค์เพื่อป้องกันการกระทำความ ผิดซ้ำและข้อเท็จจริงที่ว่าการกระทำผิดได้เกิดขึ้นอีกถือเป็นเครื่องบ่งชี้ ว่าความพยายามที่จะกันเยาวชนออกจากกระบวนการดำเนินคดีนั้นไม่ประสบผลสำเร็จ ดังนั้น ในคดีประเภทนี้การฟ้องคดีจะเป็นประโยชน์สาธารณะมากกว่าการไม่ฟ้องคดี เว้นแต่จะมีปัจจัยประโยชน์สาธารณะประการอื่นที่ชัดเจนที่คัดค้านการฟ้องคดี การตักเตือนโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ
6.11 ข้อกำหนดนี้ใช้กับคดีที่ผู้ต้องหาเป็นผู้ใหญ่เท่านั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจต้องตัดสินใจว่ากล่าวตักเตือนผู้กระทำผิดตามนัยแห่งแนว ปฏิบัติกระทรวงมหาดไทยที่กำหนดขึ้น
6.12 เมื่อพนักงานอัยการจะพิจารณาว่าจะสั่งฟ้องคดีหรือไม่ พนักงานอัยการควรพิจารณาถึงทางเลือกอื่น นอกเหนือจากการฟ้องคดีอาญาประกอบด้วย ทางเลือกดังกล่าวรวมถึงการตักเตือนโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจซึ่งต้องปฏิบัติตาม แนวปฏิบัติกระทรวงมหาดไทย และเมื่อเห็นว่าการตักเตือนจะมีความเหมาะสมแก่คดีพนักงานอัยการต้องแจ้งแก่ เจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อทำการตักเตือนผู้ต้องหา หากการตักเตือนดังกล่าวไม่ได้รับความร่วมมือเพราะผู้ต้องหาปฏิเสธที่จะยอม รับการตักเตือน หรือเจ้าหน้าที่ตำรวจคัดค้านที่จะทำการตักเตือน พนักงานอัยการอาจพิจารณาคดีอีกครั้งหนึ่ง

7. การตั้งข้อหา
7.1 พนักงานอัยการควรตั้งข้อหาซึ่ง
a. สะท้อนความร้ายแรงของการกระทำความผิด
b. ให้อำนาจการตัดสินลงโทษแก่ศาลอย่างพอเพียง และ
c. เอื้ออำนวยให้การดำเนินคดีเป็นไปโดยชัดเจนและเรียบง่าย พนักงานอัยการอาจไม่ดำเนินคดีด้วยข้อหาที่ร้ายแรงที่สุดหากเห็นว่ามีทาง เลือกอื่น นอกจากนั้นพนักงานอัยการไม่ควรดำเนินคดีด้วยการตั้งข้อหามากกว่าความจำเป็น
7.2 พนักงานอัยการไม่ควรตั้งข้อหามากเกินกว่าความจำเป็นเพียงเพื่อที่จะทำให้ จำเลยให้การรับสารภาพบางข้อหา ในทำนองเดียวกันพนักงานอัยการไม่ควรตั้งข้อหาที่ร้ายแรงกว่าข้อเท็จจริง เพียงเพื่อที่จะทำให้จำเลยให้การรับสารภาพในข้อหาที่มีความรุนแรงน้อยกว่า
7.3 พนักงานอัยการไม่ควรเปลี่ยนแปลงข้อหาเพียงเพราะเป็นผลจากคำชี้ขาดของศาล หรือการตัดสินใจของจำเลยเกี่ยวกับเขตอำนาจศาลที่จะพิจารณาคดี

8. วิธีการพิจารณาคดีในศาล
8.1 สำนักงานอัยการสูงสุดใช้แนวปฏิบัติสำหรับผู้พิพากษาศาลแขวงซึ่งเป็นผู้ วินิจฉัยว่าคดีต่าง ๆ ควรถูกส่งไปพิจารณาในศาลอาญาหรือไม่เมื่อความผิดดังกล่าวเข้าข่ายให้สามารถ พิจารณาเลือกเขตอำนาจศาลและเมื่อจำเลยให้การปฏิเสธ (ดูแนวปฏิบัติสำหรับวิธีการพิจารณาคดีในศาลโดยประธานศาลฎีกา) พนักงานอัยการควรให้คำแนะนำแก่ศาลอาญาในกระบวนพิจารณาคดีเมื่อเห็นว่าแนวปฏิบัติดังกล่าวกำหนดให้พนักงานอัยการกระทำ
8.2 ความรวดเร็วเพียงอย่างเดียวไม่อาจนำมาใช้เป็นเหตุผลเพื่อขอให้คดีได้รับการ พิจารณาอยู่ในชั้นศาลแขวงแต่พนักงานอัยการควรพิจารณาถึงผลกระทบจากความล่า ช้าอันอาจเกิดขึ้นได้ หากพนักงานอัยการส่งคดีไปสู่การพิจารณาของศาลอาญา รวมทั้งความกดดันที่อาจเกิดขึ้นได้ในส่วนของผู้เสียหายและพยานหากคดีถูกทำ ให้ล่าช้า

9. การยอมรับคำให้การรับสารภาพ
9.1 จำเลยอาจต้องการที่จะรับสารภาพบางข้อหา หรือจำเลยอาจต้องการที่จะรับสารภาพในข้อหาอื่นที่แตกต่างไปซึ่งอาจเป็นไปได้ ว่าเป็นข้อหาที่มีความร้ายแรงน้อยลงเพราะจำเลยยอมรับว่ากระทำความผิดเพียง บางส่วน พนักงานอัยการควรยอมรับคำให้การรับสารภาพของจำเลยต่อเมื่อพนักงานอัยการเห็น ว่าศาลจะพิพากษาลงโทษอย่างเหมาะสมกับความร้ายแรงของการกระทำความผิดเท่านั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคดีที่มีลักษณะร้ายแรง พนักงานอัยการต้องไม่ยอมรับคำให้การรับสารภาพเพียงเพื่อความสะดวกในการ ดำเนินคดีเท่านั้น
9.2 พนักงานอัยการต้องใช้ความระมัดระวังเป็นพิเศษเมื่อพิจารณาคำให้การรับสารภาพ ซึ่งจำเลยใช้เพื่อหลีกเลี่ยงการกำหนดโทษขั้นต่ำตามกฎหมาย เมื่อจำเลยเสนอคำให้การรับสารภาพพนักงานอัยการต้องคำนึงถึงข้อเท็จจริงที่ ว่าคำสั่งหรือโทษบางประเภทอาจมีได้สำหรับความผิดบางข้อหาแต่ไม่อาจมีได้ สำหรับความผิดในข้อหาอื่น

9.3 ในกรณีที่จำเลยให้การรับสารภาพต่อข้อหาตามข้อเท็จจริงที่แตกต่างไปจากคดีที่ ถูกฟ้องและอาจมีผลต่อการที่ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยศาลควรได้รับเชิญเข้าสู่ การไต่สวนพยานหลักฐานเพื่อที่จะวินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงเป็นอย่างไรและ พิพากษาลงโทษตามข้อเท็จจริงที่ถูกต้องดังกล่าว

10. การรื้อฟื้นคดีขึ้นพิจารณาใหม่
10.1 ประชาชนควรสามารถเชื่อถือการวินิจฉัยสั่งคดีของสำนักงานอัยการสูงสุด โดยทั่วไปถ้าสำนักงานอัยการสูงสุดแจ้งแก่ผู้ต้องหาหรือจำเลยว่าคดีสั่งไม่ ฟ้องหรือการดำเนินคดีดังกล่าวถูกระงับ ถือว่าคดีถึงที่สุดและจะไม่มีการรื้อฟื้นคดีอีก แต่ในบางกรณีอาจมีเหตุผลพิเศษบางประการที่สำนักงานอัยการสูงสุดจะรื้อฟื้น คดีขึ้นใหม่ โดยเฉพาะกรณีที่เป็นคดีอุกฉกรรจ์
10.2 เหตุผลดังกล่าวรวมถึง
a. กรณีเมื่อการทบทวนคำวินิจฉัยเดิมพบว่าคำวินิจฉัยดังกล่าวกระทำลงด้วยความผิดพลาดอย่าง ชัดแจ้งและไม่ควรปล่อยให้คงอยู่
b. คดีที่ถูกระงับเพื่อค้นหาและตระเตรียมพยานหลักฐานเพิ่มเติมอันคาดว่าจะพบได้ ในอนาคตอันใกล้ในกรณีดังกล่าวพนักงานอัยการควรแจ้งต่อจำเลยว่าการดำเนินคดี อาญาอาจเริ่มขึ้นได้อีกครั้ง และ
c.คดีที่สั่งไม่ฟ้องเนื่องจากพยานหลักฐานไม่เพียงพอแต่พยานหลักฐานชิ้นสำคัญถูกค้นพบในภายหลัง

ประมวลสำหรับพนักงานอัยการ
( The Coed for Crown Prosecutors)